De expo subtiel textiel- voorbij de keerzijde- bracht mij deze woorden én de bevestiging ervan. We groeien, we vervolledigen, we nemen op. Meermaals, in herhaling, telkens weer. Wat verbonden is door curatorieel vakmanschap wordt door de kunstenaars zelf bekrachtigd in een diepere lijn. De lijn van de intensiteit door er steeds weer te zijn, te vertellen, te openen, toegang te verlenen. Is er een delend artistiek vermogen mogelijk, vraag ik me af? Onder de kunstenaars? Is er beeldcommunicatie mogelijk? Is er beeldverlangen om te delen, te bevragen, los te laten… Is er verbinding mogelijk?

Misschien niet zo moeilijk. Als een cluster draden voorzichtigheid kunnen afdwingen, dan kunnen wij daar tussen laveren en die verbinding aan den lijve ervaren. Verbinding gaat vérder dan zien, het is inzien (een prachtig woord). De curatoriële kracht om in-te-zien is er eentje van een gelaagde, gewaagde mentale orde, doorweven met mensenkennis en doorwrongen van kunstbloed. Het beneemt een mens, het beneemt een kunstenaar, het streelt het oog van de bezoeker, het vraagt naar ruimte en expansie om ‘ons ding’ te kunnen doen.

Bedrading als bedreiging is een ander aspect. Dat was er misschien ook. Bij de wankele kijker, bij de niet sprekende kijker. Bij de kunstenaars tijdens aanvang van het proces: “Wat zal Lieve beeldend inbrengen?” Twijfel….Hoe kun je je op elkaar afstemmen zonder het verbindend werk te zien. Bedreiging maakt geleidelijk aan plaats voor vertrouwen. Atelierbezoeken, gesprekken, samen nadenken, voorstellen bespreken, bekijken, handelen, doen. Beeldvertrouwen zou hier misschien een nieuw woord kunnen zijn.

Een groepsexpo duwt en stuwt. Dynamiek en intensiteit gaan samen. De kijker laat zijn of haar sporen na. Energie die ontstond tussen de confrontaties van beeld naar beeld, gesprek naar gesprek, van kijker naar kijker, van kijker naar kunstenaar, van kunstenaar naar kunstenaar. Van dit alles naar curator en omgekeerd. Ik heb het bekeken, gehoord en gevoeld. De sporen zijn gezet. De opzet is geslaagd, een voltreffer zelfs.

Onderlinge en onderliggende raakpunten werden speerpunten vanuit de betekenis die wij wilden geven aan TEXTIELKUNST voorbij de keerzijde.

Afstand en nabijheid gaat verder dan een eerste blik.
Lichtgewicht en zwaarte kunnen niet zonder elkaars aanwezigheid.
Het materiële, het digitaal-technologische en het lichamelijke worden één.
Sporen worden een stil bewijs van leven dat voorbij ging.
In het fictieve is herstel mogelijk.
Een weefsel draagt zowel herinnering als vernieuwing.
Er zit altijd universele hoop in rouw.
Subtiele verschuivingen in een landschap zijn de taal van aanraking, beroering.
Zwaarte is er in vele betekenissen.
Stilstand en herhaling maken heling mogelijk.
Groei verloopt in alle richtingen, dat is soms fictie.
Is er een grens tussen materialiteit en zwaartekracht.
Welke sporen laten sporen na en welke niet.
Voorbij de keerzijde is voorbij de grens van…
Is materiaal op meerdere manieren zichtbaar.
Is er diepgang mogelijk vanuit een lap zijde.
Kunnen biologische en fictieve processen elkaar kruisen.
Gaan we voorbij de grens met de huid.
Is het mogelijk om ruimte te begrenzen
én
om grenzen ruimte te geven.

Wat de kunstenaars van zichzelf wisten is niet in eerste instantie de verbinding tussen hen onderling maar wel het vermoeden van hun verbinding en connectie. Wat ik van hen wist is dat deze verbinding er al was vóór het zichtbare materiële besef. Dat is het curatoriële ‘zien’.

Ik kon van vele bezoekers, kijkers, geïnteresseerden, medekunstenaars, galerijhouders, kunstminnaars vernemen welk woord zij gaven aan deze expo. Hoe heerlijk is het om te ontdekken dat mijn betrachting begrepen en gegrepen werd. Er is méér, veel meer dan een éénzijdige kijk op textielkunst- fiber art- textiele kunst- textile art- textielinstallaties- textielinterventies- textielsculpturen- tactiele kunstvormen- vezelkunst-….Daar gaan we aan voorbij. Zelfs voorbij de keerzijde.

Terwijl alles aan het gebeuren is, vormt zich intensiteit. Dat is méér dan liefde voor materie.

Dank voor deze ruime tijd.
Dank voor deze méér lagige kijk.
Dank voor deze bijzondere kijktijd.

Lieve Vanmaele

vanmaelelieve@gmail.com
https://www.instagram.com/vanmaelelieve/

Curator expo subtiel textiel- voorbij de keerzijde
Najaar 2025 – deWeverij, Dellaertsdreef 9, 9940 Evergem( Sleidinge)

Lees ook het interview met Lieve Vanmaele in The Art Couch naar aanleiding van de tentoonstelling.

(12/12/2025)