In het tien jaar oude, maar nog altijd meer dan lezenswaardige boek, ‘Het streven’, vraagt Hans den Hartog Jager zich af of hedendaagse kunst de wereld kan verbeteren? Hij stelt vast dat de kunstenaar in een moeilijke paradox verkeert.  “Kunstenaars die iets willen veranderen moeten actief worden, ingrijpen in maatschappelijke mechanismes en de sociale en maatschappelijke wereld sturen. Alleen: ze zijn ook kunstenaar. En dus zitten ze nog steeds achter die muur die is opgetrokken tussen de kunst en de rest van de wereld.” Als een geëngageerde kunstenaar iets wil bereiken moet hij zowel de regels van de kunst als die van de maatschappij omzeilen. Dat is niet evident, maar de maatschappij zet druk op kunstenaars om van achter hun muur te komen. Wat je jammer genoeg ziet is dat dit teveel blijft steken in sociale kunst die beter als sociaal werk omschreven kan worden. In hoeverre spreken we dan nog van kunst? Hier ligt voor kunst zowel een identiteitscrisis als een grote uitdaging. “Voorlopig heeft kunst alleen een functie als ze zich blijft onderscheiden van de maatschappij, grenzen opzoekt, een bijzondere, tegendraadse, eigenzinnige toevoeging biedt.”

Hans den Hartog Jager, Het streven, Athenaeum – Polak & Van Gennep, 2014