(Reflectie naar aanleiding van de reeks Expeditie, te zien tijdens de solotentoonstelling van Marc Mestdagh, met naast 40 nieuwe werken een ruime selectie van werk van de afgelopen 3 jaar.)

Kunstkijken is voor velen een uitdaging. Dat komt omdat men teveel naar het verleden kijkt. Hoe kwam een werk tot stand, welke techniek werd gebruikt, welke kunstenaar heeft het gemaakt, hoe past het werk binnen het oeuvre van de kunstenaar en binnen dat van de kunst? Vragen die een uitgebreid referentiekader vergen en daardoor tegelijk angst bij de onwetende kijker kan oproepen.

Wat als je jezelf als kijker met open vizier opstelt en los van die dingen naar de toekomst kijkt, de emoties ondergaat die het werk losweekt, en zo de betekenis en vooral de persoonlijke waarde laat ontstaan.

Uiteraard is kennis van het verleden ook meegenomen, als tweede laag, onderliggend en verrijkend. Naarmate je meer kijkt, zie je ook meer. En dat kijken is op zich verslavend, maar hoeft geen angst in te boezemen. Kunst brengt je waar je nog niet wist dat je moest zijn.