[In de reeks deWeverij kijkt rond… een kort verslag van een bezoek aan KUNST20C in Leuven.]

De Vaartkom is één van de hipste buurten van Leuven aan het worden. De oude haven werd omringd met nieuw aangelegde paden en groenzones die je bijna verplichten te onthaasten. In de schaduw van oude industriële gebouwen, nu gerenoveerd tot tempels voor het moderne leven en werken, verschijnen bijkomend nieuwe blokken met winkels, horeca, bedrijfjes en woningen. Kunstenares Mileen Malbrain heeft er met KUNST20C een lichtovergoten ruimte omgeturnd tot atelier en expositieruimte. Een combinatie die al bij al wel uitdagend blijkt te zijn.

Het bleek een unieke kans om de ruimte op het gelijkvloers van een nieuw gebouw te kopen en om te bouwen tot deels atelier deels exporuimte. Een beetje een droom die in vervulling ging. Een gezellig atelier hebben, zonder vochtproblemen, met water en elektriciteit en tegelijk een ruimte om exposities te organiseren voor kunstenaars die niet direct hun weg vonden in het circuit van galeries, culturele centra of lokale zaaltjes.

“Met KUNST20C wil ik in de eerste plaats een plek binnenin de stad creëren die mensen kunst laten beleven op een laagdrempelige manier. Kunstenaars die degelijk werk maken met hun eigen beeldtaal en een sterke  inhoudelijke visie wil ik de kans geven om in een neutrale ruimte te exposeren. Ik werk niet als een galerij: ik verhuur het expogedeelte en vraag geen commissie aan de gastkunstenaars.”

Voor- en nadelen

Aan de ene kant biedt het concept heel wat voordelen. Niet in het minst de permanente, directe visibiliteit voor het eigen werk. Een ander belangrijk voordeel is uiteraard de manier waarop de aanwezigheid van kunstenaars invloed heeft op Mileen haar eigen werk.

“Mijn beeldtaal  blijft nog steeds hetzelfde – een zoektocht om beweging, ritmes en de gulle overvloed aan flora en fauna weer te geven, een zoektocht naar een nieuwe wereld met nieuwe soorten of hybriden, maar ik word zeker geprikkeld door de beeldtaal van de gastkunstenaars en hierdoor ontstaat een grotere affiniteit met andere disciplines omdat ik het zo van dichtbij beleef.”

Minder evident is het feit dat er toch heel wat tijd en werk kruipt in het faciliteren van de gastkunstenaars. Dat gaat over het vrijmaken van de ruimte, maar ook over besprekingen hoe de expositie aangepakt zal worden, de op- en afbouw enzovoorts. En ook het feit dat het atelier van Mileen zichtbaar aanwezig blijft, heeft soms een impact op de samenwerking. Meestal kiest ze wel voor gastkunstenaars waarmee ze een goed contact heeft, om niet te zeggen een klik, zodat op dat vlak alles vlot en in samenspraak kan verlopen. Maar ze benadrukt toch ook heel erg gesteld te zijn op haar vrijheid en ruimte, de mogelijkheid om in alle rust te kunnen werken. En bij een expositie komt toch wel een en ander kijken.

Een andere uitdaging is dan weer de verwachtingen rond bezoekers en verkoop. KUNST20C is nog maar 2 jaar open en elke expositie is een leertraject. Net op het moment dat we het over die bezoekers hebben, kloppen twee mensen op de deur, met de vraag of ze al even mogen kijken. Mileen gaat ondertussen verder: “Er is zeker nog interesse in kunst maar er is ook een schuwheid om een vreemde kunstplek te betreden. Mensen kijken nieuwsgierig door het raam maar durven niet altijd binnenkomen. En mijn ervaring is ondertussen dat passanten niet noodzakelijk je publiek worden. Dat neemt niet weg dat ik het leuk vind dat er gerichte bezoekers zijn – en dikwijls zijn dat jonge mensen, die graag in gesprek gaan over het werk.”

De volgende expositie

Mileen kent Manuela Caniato van de lessen textiele kunst aan de academie in Leuven. Het is de eerste keer dat ze naar buiten komt met haar werk. De tentoonstelling ‘Threadbare Beauty’ vertrekt van portretten van klassieke schoonheden. Naar eigen zeggen, wil ze hen bevrijden uit de benarde situatie waarbij ze gevangen lijken te zitten in een eeuwig schoonheidsbeeld. “Ik gebruik borduurwerk om in te breken in die spookachtige portretten en er mijn stempel op te drukken. Ik borduur in mijn eigen taal, waardoor ze ouder worden. Want zelfs in verval is er een zekere schoonheid – dat hoort bij het menszijn. Steek voor steek maak ik ze weer sterfelijk.”

Er zit een gelaagdheid in de werken die moeilijk op foto te zien is. De finesse van het borduurwerk, de weloverwogen openingen, de verschillende lagen zorgen voor een vervreemdend effect. Ongewild ga je van heel dichtbij kijken, treed je schijnbaar in de privé-zone van de geportretteerde vrouwen.

Meer info: KUNSTt20C – www.kunst20c.be – Havenkant 20C – Leuven
Threadbare Beauty van Manuela Caniato loopt van 28/02 tot 8/03/2026 

[Dit stuk verscheen ook op The Art Couch op 28/2/2026]